مهاجرت بهمثابه زخم خودشیفتگی: وقتی جابهجایی به خود آسیب میزند
مهاجرت اغلب با فرصت و شجاعت توصیف میشود. اما ممکن است به عزت نفس فرد نیز ضربه بزند. از دست دادن نقشها و بهرسمیتشناختهشدنِ آشنا میتواند همچون زخمی بر خود احساس شود.
متخصصی محترم ممکن است دریابد که مدارکش به رسمیت شناخته نمیشود. کسی که به زبان مادریاش سخنور است، ممکن است برای بیان فکری ساده به زبانی تازه تقلا کند. دستوپنجه نرمکردن با مسکن، بوروکراسی و قواعد اجتماعیِ ناآشنا میتواند حس ناخوشایندی از وابستگی به همراه آورد.
در زبان روانکاوی، زخم خودشیفتگی صرفاً غرورِ جریحهدار نیست. آسیبی است به حس کرامت، انسجام و ارزش شخصی. برای برخی مهاجران، از دست رفتن بهرسمیتشناختهشدن بهویژه دردناک میشود.
یک واکنش این است که خستگیناپذیر برای موفقیت یا جایگاه کار کنیم، گویی دستاورد بیرونی میتواند خودی را که کوچک شده احساس میشد بازگرداند. جاهطلبی میتواند معنادار باشد، اما وقتی یکسره از نیاز به ترمیم تحقیر نیرو بگیرد، ممکن است فرساینده شود.
بخش مهمی از رشد روانی، فهم این است که تصویرمان از خود تا چه اندازه به دیدهشدن از سوی دیگران وابسته است ــ و یافتن راههایی برای ارزشنهادن به خود فراتر از اثبات پیوستهٔ موفقیت.
درمان میتواند فضایی فراهم کند تا برای نقشهای از دست رفته سوگواری کنیم، فشار جبران افراطی را بررسی کنیم و بهتدریج رابطهای منعطفتر با ارزش خود بسازیم.
اگر مهاجرت حس کرامت یا اعتمادبهنفس شما را لرزانده، درمان میتواند فضایی برای کاوش این زخم و معنای آن برای زندگی امروزتان فراهم کند.


