مهاجران نسل دوم: میان دو جهان درونی
برای فرزندان مهاجران، زندگی اغلب بر آستانهای میگذرد. در خانه، غرق زبان، آداب و ارزشهای سرزمین پدر و مادرشاناند. بیرون از خانه، فرهنگ کشوری که در آن بزرگ میشوند به آنها شکل میدهد. این زیستِ دوگانه میتواند هویتشان را غنی کند ــ اما میتواند حس کشیدهشدن همزمان به دو سو را هم بدهد؛ مهاجران نسل دوم: میان دو جهان درونی.
بسیاری از مهاجران نسل دوم از این احساس میگویند که در یک جهان «بیش از حد غریبهاند» و در جهان دیگر «به اندازهٔ کافی نیستند». در مدرسه یا محل کار ممکن است خود را با همسالانشان متفاوت حس کنند؛ در خانه ممکن است از انتظارات پدر و مادرشان گسسته باشند. عشق و وفاداری به خانواده میتواند با میل به تعلق کامل به جامعهٔ پیرامون در تعارض قرار گیرد.

از منظر روانکاوی، این تنش چشماندازی روانیِ منحصربهفرد میآفریند. فرزندان اغلب به مترجم بدل میشوند ــ نه فقط مترجم زبان، بلکه مترجم فرهنگ و هیجان. آنها امیدها و فداکاریهای پدر و مادرشان را بر دوش میکشند و در همان حال میکوشند هویت مستقل خود را شکل دهند. گاهی این میتواند به احساس گناه، سردرگمی یا حس دیدهنشدن بینجامد.
با این حال، جایگاهِ «میانبودن» میتواند سرچشمهٔ نیرو هم باشد. مهاجران نسل دوم اغلب انعطاف، همدلی و خلاقیتی چشمگیر پرورش میدهند. آنها با بافتن دو رشتهٔ فرهنگی در هم، میتوانند هویتهایی بسازند که هم پیچیدهاند و هم تابآور ــ هویتهایی که میتوانند به بیش از یک مکان تعلق داشته باشند، و گاه به مکانهایی که هنوز وجود ندارند.
درمان فضایی برای این جوانان فراهم میکند تا چالشهای زیستن میان دو جهان را کاوش کنند، تعارضهایی را که اغلب در سکوت حمل میکنند به زبان بیاورند و غنای هویت دورگهٔ خود را در آغوش بگیرند.
اگر خود یا فرزندانتان در حال پیمودن تنشِ میان دو جهان هستید، درمان میتواند در دگرگونکردن این کشمکش به حسی عمیقتر از خود، پشتیبانتان باشد.


