زندگی بهمثابه زنجیرهای از مهاجرتها
رشد انسان را میتوان زنجیرهای از مهاجرتها دانست؛ نه فقط جابهجایی فیزیکی از جایی به جای دیگر، بلکه گذرگاههای عاطفیای که همهٔ ما در طول زندگی از آنها عبور میکنیم. از کودکی به بزرگسالی، از یک رابطه به رابطهای دیگر، و در میان هویتهایی که دگرگون میشوند، هر گذاری از ما میخواهد چیزی را پشت سر بگذاریم تا به سوی چیزی تازه گام برداریم.
هر مهاجرتی هم بار دارد و هم امکان. این فرایند اغلب درد، فقدان و بلاتکلیفی را برمیانگیزد، اما در عین حال دری به سوی رشدی غیرمنتظره و خودشناسی عمیقتر میگشاید. نخستین پیوندهای ما بر شیوهٔ رویاروییمان با این تغییرها اثر میگذارند: کودکی و نوجوانی نهتنها شیوهٔ تصور ما از آینده، بلکه شیوهٔ سوگواریمان برای آنچه پشت سر میماند را نیز شکل میدهند.

از آنجا که این گذارها به لایههای چنین عمیقی از هویت میرسند، گاه ممکن است طاقتفرسا به نظر برسند. احساسها و خیالپردازیهای ناهشیار ــ وفاداریهای قدیمی، ترسها و امیدها ــ با ما سفر میکنند و به تجربهٔ ما از اکنون رنگ میدهند. وقتی این بار درونی سنگینتر از آن میشود که بتوان بهتنهایی حملش کرد، درمان فضایی فراهم میکند تا آن را بگشاییم و هم سوگ و هم توانِ نهفته در هر مهاجرت را کاوش کنیم.
به این معنا، درمان کمتر به پاککردن فقدان مربوط است و بیشتر به دگرگونکردن آن؛ به ما کمک میکند تابآوری خود را کشف کنیم، آنچه را پشت سر گذاشتهایم در خود یکپارچه کنیم و با وضوح و اصالتی بیشتر به پیش برویم.


