دوپارهسازی و آرمانیسازی: زیستن میان «اینجا» و «آنجا»
برای بسیاری از مهاجران، زندگی میان سرزمینی که پشت سر گذاشتهاند و کشور تازهای که در حال آموختن راهورسمش هستند جریان دارد. این دو جهان همیشه در تعادل نگه داشته نمیشوند. یکی ممکن است آرمانی شود و دیگری بار ناامیدی، خشم یا سرزنش را به دوش بکشد.
برخی وطن را بهشتی از دست رفته به یاد میآورند، در حالی که کشور میزبان سرد یا بیگانه به نظر میرسد. برخی دیگر کشور تازه را جایی با آزادی بیحد تصور میکنند و کشور قدیم را خفقانآور میدانند. هر دو روایت میتوانند واقعیتی عاطفیِ بسیار پیچیدهتر را ساده کنند.
از منظر روانکاوی، دوپارهسازی و آرمانیسازی میتوانند راههایی برای کنار آمدن با دوسوگرایی باشند. ممکن است دشوار باشد که نسبت به یک مکان هم عشق و هم رنجش حس کنیم، یا نسبت به یک جامعه هم قدردانی و هم ناامیدی.
اما وقتی مکانی فقط اجازه دارد خوب یا فقط بد باشد، مهاجر ممکن است خود را در مقایسهای بیپایان گرفتار بیابد. آنگاه تعارضها دربارهٔ «اینجا» و «آنجا» میتوانند به تعارضهایی دربارهٔ هویت و تعلق بدل شوند.
یکپارچگی به معنای انتخاب اینکه کدام کشور بهتر است نیست. به معنای جا بازکردن برای تناقضهاست: زیبایی و دشواری، دلبستگی و خشم، فقدان و امکان، در هر دو مکان.
درمان میتواند به کاوش این احساسات دوپاره و فقدانهای زیرین آنها کمک کند، تا نه گذشته و نه اکنون ناچار نباشند تمام بار امید را به دوش بکشند.
اگر احساس میکنید میان آرمانیکردن یک جهان و طردکردن جهان دیگر گیر افتادهاید، درمان میتواند فضایی برای فهم این تنش و یافتن آزادی درونی بیشتر فراهم کند.


