ترس از شکست در سرزمینی تازه
مهاجرت اغلب با شجاعت آغاز میشود: رهاکردن آشنا در جستوجوی ناشناخته. اما زیر این دلیری، بسیاری از مهاجران همراهی آرامتر با خود دارند: ترس از شکست؛ یا دقیقتر، «ترس از شکست در سرزمینی تازه».
در کشور تازه، هر قدم میتواند به یک آزمون شبیه باشد. صحبتکردن به زبان دوم، درخواست کار، ساختن دوستیها ــ هر لحظه این خطر را دارد که درک نشویم، پس زده شویم یا بهسادگی «به اندازهٔ کافی خوب» نباشیم. کوچکترین ناکامی ممکن است بزرگنمایی شود؛ نه فقط بهعنوان شکستی شخصی، بلکه بهمثابه گواهی بر اینکه به اینجا تعلق نداریم.
از منظر روانکاوی، این ترس بهندرت فقط به اکنون مربوط است. اغلب صداهای قدیمیتری را در درون ما بیدار میکند ــ منتقدان درونی، ترسهای کودکی از ناامیدکردن دیگران، تردیدهای ناهشیار دربارهٔ ارزش خودمان. در مهاجرت، این صداها میتوانند بلندتر شوند و زمزمه کنند: اگر شکست بخوری چه؟ اگر به همهٔ کسانی که به تو شک داشتند حق بدهی چه؟

فشار شدیدتر میشود، چون شکست در غربت بهندرت امری خصوصی است. بسیاری از مهاجران امیدهای خانوادهشان در وطن را بر دوش میکشند. از دست دادن یک شغل یا رؤیایی تحققنیافته میتواند حس ناامیدکردن یک جمع کامل را بدهد. این ترس فقط شخصی نیست؛ جمعی است.
با این حال، ترس از شکست امکانی هم در خود دارد. به نیاز عمیق انسانی به دیدهشدن و تعلق اشاره میکند. با کارکردن روی این ترس، میتوانیم شروع کنیم به جداکردن صداهای قدیمی از واقعیت اکنون، و یاد بگیریم کاملنبودن را تاب بیاوریم. درمان فضایی فراهم میکند تا این اضطرابهای پنهان را کاوش کنیم، بفهمیم از کجا میآیند و آنها را بهجای فلجشدن، به تابآوری بدل کنیم.
اگر از ترس موفقنشدن خود را عقب میکشید، به یاد داشته باشید: شکست پایان داستان نیست. میتواند آغاز بازنویسی آن باشد.
اگر این کشمکش برایتان آشناست، خوشحال میشوم آن را در جلسهای درمانی همراه شما کاوش کنم.


