اروتیسم و دیگریبودگی: میل در تجربهٔ مهاجرت
مهاجرت میتواند نهتنها شیوهٔ تعلق ما، بلکه شیوهٔ تجربهٔ جذابیت، صمیمیت و میل را نیز تغییر دهد. «خارجی» دیدهشدن میتواند تفاوت را بهطرزی غیرمنتظره آشکار کند ــ و گاه آن را بار اروتیک دهد.
برای برخی، لهجه یا پیشینهٔ فرهنگی سرچشمهٔ شیفتگی میشود. برای برخی دیگر، همان تفاوت طرد، شرم یا شیءانگاری به همراه میآورد. فرد ممکن است از خود بپرسد که آیا به خاطر آنچه هست خواسته میشود یا به خاطر خیالی که بر او فرافکنی شده است.
از منظر روانکاوی، میل اغلب با خیال و ناآشنا درآمیخته است. دیگریبودگی میتواند کنجکاوی، آرمانیسازی، اضطراب یا آرزوی چیزی را برانگیزد که ممنوع تصور میشود. این احساسها همانقدر دربارهٔ بیننده به ما میگویند که دربارهٔ کسی که دیده میشود.
در یک رابطه، این انتظارات ممکن است بهطرزی ظریف به نزدیکی شکل دهند. شریک زندگی ممکن است «دیگریِ خارجی» را آرمانی یا کوچک کند، در حالی که مهاجر ممکن است میان غرور به تفاوتش و ناخشنودی از فروکاستهشدن به آن در کشمکش باشد.
رویارویی با تفاوت میتواند صمیمیت را گستردهتر هم کند. امکان در این است که نسبت به انسان واقعیِ فراتر از خیال کنجکاو شویم ــ و اجازه دهیم هر دو شریک پیچیده و متمایز باقی بمانند.
درمان فضایی فراهم میکند تا کاوش کنیم فرافکنیها، تاریخچههای فرهنگی و انتظارات ناهشیار چگونه به رابطههای صمیمانه راه مییابند.
اگر میل یا صمیمیت در میان فرهنگها احساس سوءتفاهم در شما به جا گذاشته، درمان میتواند به شما کمک کند این تجربهها را با مراقبت و کنجکاوی کاوش کنید.


